یه غروب سرد زمستون گدایی از دم کفش فروشی رد شد

 

 

و در حالی که به شدت می لرزید، با صدایی گرفته به مغازه دار گفت:

 

 

یک جفت کفش ساده بهم بده که پاهام رو زمینه.

 

 

مغازه دار با چهره ای مغرور لنگه کفش بزرگی را

 

 

که برای جلب توجه مشتری آویزان کرده بود، به او داد. 

 

 

صبح روز بعد وقتی مغازه دار، مغازه را باز کرد،

 

 

گدا را دید که از سرما مرده بود و روی لنگه کفش نوشته بود:

 

 

سپاس، ولی بخشش تو بزرگ بود و من کوچک.

 

 

پس از خجالتت مُردم، کرَمت پایدار.




تاريخ : سه‌شنبه 12 شهریور 1392 | 17:17 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(1)

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید