التماس دعا . . .



تاريخ : یکشنبه 08 تیر 1393 | 17:00 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(0)

در حضور خار ها هم میشود یک یاس بود

در هیاهوی مترسک ها پر از احساس بود

میشود حتی برای دیدن پروانه ها

شیشه های مات یک متروکه را الماس بود

کاش میشد ، حرفی از کاش میشد هم نبود

هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود



تاريخ : سه‌شنبه 03 تیر 1393 | 12:49 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(0)

قطاری سوی «خدا» می رفت،

 

همه مردم سوار شدند...

 

به بهشت که رسیدند همه پیاده شدند...!

 

و فراموش کردند که مقصد خدا بوده نه بهشت.....

 

 

سلام مجدد خدمت همه دوستان



تاريخ : شنبه 31 خرداد 1393 | 13:18 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(1)

 بسم الله النور 

سلام به همه دوستان

امیدوارم که حالتون خوب باشه

تا اول تیر از خدمتتون مرخص میشم و ایشالا اول تیر به بعد هستم در خدمتتون

موفق باشید

یا علی



تاريخ : یکشنبه 04 خرداد 1393 | 13:52 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(0)

داستان که نه واقعیت قشنگیه 

 

حیفه شما نخونینش!!!!!



ادامه مطلب
تاريخ : سه‌شنبه 16 اردیبهشت 1393 | 14:57 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(0)


هرصبح؛

 

 


پلك هايت فصل جديدي از زندگي را ورق مي زند؛

 

 

 

سطر اول هميشه اين است:

 

 

 

" خدا هميشه با ماست "

 

 


پس بخوانش با لـبـخــ ــــند ...

 



تاريخ : سه‌شنبه 16 اردیبهشت 1393 | 14:50 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(0)

شگفتا از من! 

که توکلم بر مردم است و توقعم از خدا

شگفتا از من! 

که هر چه خواسته ام کرده ام، اما با لفظ «اگر خدا بخواهد» 

شگفتا از من! 

 که تنها اندوه را به مهمانی خدا می برم و سهم شادی را نمی پردازم

شگفتا از من! 

 که لقمه های مردم را می شمارم و هدایای بی شمار خداوند را از یاد می برم

شگفتا از من! 

 



تاريخ : دوشنبه 15 اردیبهشت 1393 | 23:48 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(4)

می ترسم از خدا 

و

نمی ترسم از کسی،

اما

می ترسم از کسی

که

نمی ترسد از خدا...



تاريخ : سه‌شنبه 09 اردیبهشت 1393 | 20:33 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(3)

دیگران را اگر از ما خبری نیست ؛ چه باک 

نازنینا ؛ تو چرا بی خبر از ما شده ای !؟

« شهریار » 

 



تاريخ : سه‌شنبه 09 اردیبهشت 1393 | 20:25 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(0)

 

یک بغل حرف ولی محض نگفتن دارم

روح نفرین شده ای در قفس تن دارم

در رگ و مویرگم درد به خود می پیچد

تو ولی فکر بکن قلبی از آهن دارم

ساکتم حرف ولی پشت سکوتم کم نیست

بسته لب هام نخ صبر به سوزن دارم

بیخودی سعی نکن درد مرا درک کنی

این جنون را توی این شهر فقط من دارم

قطره ای بودم و مرداب شما حبسم کرد

به زمین می رروم آخر تب رفتن دارم

حیف فریاد مرا به بغض به یغما برده

یک بغل حرف ولی محض نگفتن دارم

 



تاريخ : سه‌شنبه 02 اردیبهشت 1393 | 11:55 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(0)

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید