خیلی خیلی خوش اومدین.
من ناخدای کشتیِ بی بادبانم
دریانوردی که شنا کردن بلد نیست
دریا رو توو مشتم گرفتم تا نَمیرم
مشتِ گره خورده رها کردن بلد نیست
از موج ها رد می شم اما هیچ موجی
هرگز نمی تونه منو از پا در آره
تا ردِ پای تو روو ساحل نقش بسته
طوفان هم اندازه ی من انگیزه داره
تو نیستی که ببینی چه کرده تنهایی
شکست خورده دلم در نبرد تنهایی
به انتظار نشستم که می رسی از راه
نیامدی و شدم بی تو مرد تنهایی
که با خیال تو شب ها همیشه بیدار است
که با خیال تو بی خواب و درد تنهایی...
چقدر پیر شده عکس من که بر روی اش
غبار خاطره ها ماند و گرد تنهایی
عبور کردی و دارد به گوش می آید
صدای خش خش غمگین زرد تنهایی
به جای گرمی دستان تو در این شب ها
گرفته دست مرا دست سرد تنهایی


دیدن عكست تمام سهم من است
از " تـــو "
ان را هم جیره بندی كرده ام
تا مبادا
توقعش زیاد شود
دل است دیگر
ممكن است فردا خودت را از من بخواهد
از تمام عشق مان، فاصله اش سهم من است
این همان سخت ترین، قسمت عاشق شدن است

نسیم یک سبد آیینه در بغل دارد
خوشا به حال خیالی که در حرم مانده
و هر چه خاطره دارد از آن محل دارد
من نه عاشق بودم
و نه محتاج نگاهي که بلغزد بر من
من خودم بودم و يک حس غريب
که به صد عشق و هوس مي ارزيد
من خودم بودم دستي که صداقت ميکاشت
گر چه در حسرت گندم پوسيد
من خودم بودم هر پنجره اي
که به سرسبزترين نقطه بودن وا بود
و خدا ميداند بي کسي از ته دلبستگي ام پيدا بود
من نه عاشق بودم
و نه دلداده به گيسوي بلند
و نه آلوده به افکار پليد
من به دنبال نگاهي بودم
که مرا از پس ديوانگي ام ميفهميد
آرزويم اين بود
دور اما چه قشنگ
که روم تا در دروازه نور
تا شوم چيره به شفافي صبح
به خودم مي گفتم
تا دم پنجره ها راهي نيست
من نمي دانستم
که چه جرمي دارد
دستهايي که تهي ست
و چرا بوي تعفن دارد
گل پيري که به گلخانه نرست
روزگاريست غريب
تازگي ميگويند
که چه عيبي دارد
که سگي چاق رود لاي برنج
من چه خوشبين بودم
همه اش رويا بود
و خدا مي داند
سادگي از ته دلبستگي ام پيدا بود
نه از دریا نه از قایق می نویسم
نه از داغِ شقـایق می نویسم
به یادِ لحظــه های با تــو بودن
به یــادِ آن دقــایـق می نویسم
ای کاش به من هدیه کنی بال و پری سبز
تا باز کنم بال و پری در سفری ســـبـــــــز
ای کاش ببندند همه پـــــــنـــــــجره ها را
تا بر من تنها بگشــــایی تو دری ســــبــز
کز گرمی مهر تو به هر فـــــــصـــــل بروُیم
وز هر نگهت پُر شوم اَز بـــرگ و بری سـبز
آییـــــنه شوم آب شوم پـــــــاک شوم پاک
جاری شوم از هر گذری در گذری ســبــز
در عرصه ی اندیشه که بی مرزترین است
شــــرمنده از آنم که ندارم هنری ســبــز
آیا پس از این فصل سرا پا گل و لبــــخند
در شــــهــــر بماند زِ عبورم اثری ســبــز؟!

ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید