جوان ثروتمندی نزد عارفی رفت و از او اندرزی برای زندگی نیک خواست.
حکایت,حکایت بسیار
 

 


عارف او را به کنار پنجره برد و پرسید: چه می بینی؟
 
 
گفت: آدم هایی که می آیند و می روند و گدای کوری که در خیابان صدقه می گیرد.
 
 
بعد آینه بزرگی به او نشان داد و باز پرسید: در آینه نگاه کن و بعد بگو چه می بینی؟
 
 
گفت: خودم را می بینم!
 
 
عارف گفت: دیگر دیگران را نمی بینی، در حالیکه آینه و پنجره هر دو از یک ماده اولیه ساخته شده اند.
 
اما در آینه لایه نازکی از نقره در پشت شیشه قرار گرفته و در آن چیزی جز شخص خودت را نمی بینی.
 
این دو شی شیشه ای را با هم مقایسه کن، وقتی شیشه فقیر باشد، دیگران را می بیند و به آنها احساس محبت می کند.
 
اما وقتی از جیوه (یعنی ثروت) پوشیده می شود، تنها خودش را می بیند.
 
تنها وقتی ارزش داری که شجاع باشی و آن پوشش جیوه ای را از جلو چشم هایت برداری،
 
تا بار دیگر بتوانی دیگران را ببینی و دوستشان بداری.


تاريخ : یکشنبه 05 آبان 1392 | 20:31 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(3)

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید