می گویند روزی ناصرالدین شاه از اعتمادالسلطنه، رئیس دارالطباعه ی کشور و مولف کتاب المآثر و الآثار پرسید:‌«در مملکت ما چه چیز از همه بیشتر است؟»

اعتمادالسلطنه بی درنگ گفت:‌«قربان، پزشک!»

ناصرالدین شاه تعجب کرد و پرسید:‌«چرا؟»

 


او گفت:‌«پاسخش را چندی بعد به عرض می رسانم.»

چند روز بعد دستمالی زیر چانه اش بست و دو سر آن را روی سرش گره زد و چنان وانمود کرد که دندانش درد میکند. با همان حال پیش شاه آمد.

شاه پرسید:‌«چه شده است؟»

گفت:‌«قربان، دندانم پیله کرده است.»

ناگهان یکی از درباریان گفت:‌«باید شلغم جوشیده روی جایگاه پیله بگذاری.»

دیگری گفت:‌«علاج این درد، حریره ی بادام است.»

خلاصه اینکه هر کسی فراخور اطلاع خود چیزی تجویز کرد. آن گاه اعتمادالسلطنه دستمال را باز کرد

و خطاب به شاه گفت:‌«قربان، دندان من درد نمی کند، تنها خواستم عرضی را که یک هفته پیش کردم تایید کنم که در مملکت ما پزشک از همه چیز بیشتر است.»



تاريخ : جمعه 31 خرداد 1392 | 14:28 | نويسنده : solaleh20 | ارسال نظر(0)

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید